Po uporządkowaniu Mozaik jako osobnej rodziny warsztatów przyszła kolej na pierwszą konkretną metodę. Mozaika Klimatyczna miała dostać własną podstronę, więc trzeba było zdecydować, co powinien zobaczyć ktoś, kto spotyka się z nią po raz pierwszy. Sama informacja o 42 kartach i raportach IPCC była za mało. Strona miała pokazać przede wszystkim sposób pracy, logikę zależności i to, czego można spodziewać się podczas warsztatu.
Na poziomie strony Mozaiki edukacyjne wystarczało wyjaśnić wspólny mechanizm, czyli pracę z kartami, odkrywanie zależności, aktywną rolę uczestników i moderatorski sposób prowadzenia. Przy Mozaice Klimatycznej trzeba było zejść poziom niżej i pokazać już konkretny proces.
42 karty to dopiero początek
Mozaika Klimatyczna kojarzy się przede wszystkim z 42 kartami. To jej najbardziej charakterystyczny element, ale sam w sobie niewiele jeszcze tłumaczy. Sens pojawia się dopiero wtedy, kiedy uczestnicy zaczynają łączyć działalność człowieka, emisje, mechanizmy systemu klimatycznego oraz konsekwencje dla środowiska i ludzi. Z pojedynczych informacji powstaje większy obraz.
Dlatego głównym motywem przyszłej strony stał się system zależności. Informacja o 42 kartach była ważna, ale nie powinna przesłaniać tego, że grupa buduje z nich mapę przyczyn i skutków. To odróżnia Mozaikę od klasycznego wystąpienia. Uczestnicy nie dostają gotowej narracji, ale sami składają ją z kolejnych zależności. Ten sposób pracy powinien być widoczny wysoko na stronie.
Od kart do całego procesu
Samo układanie kart jest tylko jednym z etapów. Po części związanej z wiedzą pojawia się praca kreatywna, później refleksja, rozmowa o emocjach i przejście do możliwych działań. Dzięki temu Mozaika prowadzi od zrozumienia problemu do rozmowy o sprawczości.
Na stronie warto więc było pokazać cztery główne etapy:
- wiedza i układanie kart,
- kreatywność,
- emocje i refleksja,
- rozwiązania i działanie.
Taki układ porządkuje przebieg warsztatu bez zamieniania strony w instrukcję jego prowadzenia.
Obok tego trzeba było zaznaczyć podstawę merytoryczną. Karty opierają się na wiedzy z raportów IPCC, więc informacja o źródle powinna pojawić się wyraźnie. Nie było jednak potrzeby rozwijania osobnej opowieści o samych raportach. W tym miejscu ważniejsze było pokazanie, skąd pochodzą zależności przedstawiane podczas pracy.
Co uczestnik może z tego wynieść
Kolejne pytanie dotyczyło efektów. Najłatwiej byłoby napisać, że uczestnicy zdobywają wiedzę o klimacie, ale to nie oddaje całej wartości tej metody. Ważniejsze jest to, że zaczynają widzieć związki pomiędzy zjawiskami, które wcześniej mogli znać osobno. Mozaika może pomóc uporządkować rozproszoną wiedzę, zbudować wspólny język i przejść od diagnozy do rozmowy o możliwych działaniach. To są rzeczy, które chciałem pokazać na stronie.
Jeden warsztat może być dobrym punktem wyjścia do dalszej pracy. Nie powinien jednak być przedstawiany jako rozwiązanie całej transformacji organizacji.
Podobnie z dopasowaniem. Metoda ma własną strukturę i określone materiały, więc nie można przebudowywać jej dowolnie pod każdą grupę. Można za to odnieść rozmowę, podsumowanie i część dotyczącą działań do realiów firmy, instytucji, samorządu albo organizacji.
Na stronie potrzebna była więc jasna granica, że metoda pozostaje spójna, a kontekst rozmowy może być dopasowany do uczestników.
Dopiero później przychodzi organizacja
Kiedy charakter metody jest już czytelny, można przejść do kwestii bardziej praktycznych. Organizator będzie chciał wiedzieć, ile trwa warsztat, ile osób może pracować przy jednym stole, ile grup mogę prowadzić równolegle i czy możliwa jest realizacja online. W tym miejscu potrzebna będzie również krótka informacja o mojej roli jako moderatora, ale opis metody powinien pozostać na pierwszym planie.
Kilka przykładów wcześniejszych realizacji wystarczy, żeby potwierdzić doświadczenie z różnymi grupami. Pełniejsze portfolio może później znaleźć się w Materiałach.
FAQ zbierze pytania, które nie wymagają osobnych sekcji, a PDF będzie dodatkowym materiałem do przekazania dalej osobom uczestniczącym w wyborze warsztatu.
W ten sposób strona ma prowadzić od zrozumienia metody do decyzji organizacyjnej.
Następna mapa będzie dotyczyć budynków
Po uporządkowaniu tych elementów mam już dość czytelny kierunek dla strony Mozaiki Klimatycznej. Najpierw system zależności i sposób pracy. Później przebieg, efekty i kontekst organizacji. Na końcu informacje praktyczne, rola moderatora, realizacje i kontakt.
Kolejnym krokiem będzie Mozaika Budowlana. Mechanika pracy z kartami pozostaje podobna, ale zmienia się cały system. Tym razem punktem wyjścia nie będzie zmiana klimatu jako szeroki układ przyczyn i skutków, lecz budynek i jego wpływ w całym cyklu życia.